Dat werd tijd...
September, dat was het laatste logje.... dus dat werd wel tijd zeg.
De tijd vliegt, om maar eens een cliche te gebruiken. Ik zit dagelijks zoveel achter de computer dat ik 's avonds geen zin meer heb om mijn log bij te werken.
En dan nog, het schrijven (typen) is dan geen probleem, ik vind dit foto's zo'n gedoe.
Maar wees eerlijk, niemand die je log uitgebreid bekijkt zonder dat daar ook heel leuke plaatjes staan!!
Dus vanmorgen de stoute schoenen maar aangetrokken (helaas, daar zat niets lekkers in van de Sint....)
Kayo en ik zijn inmiddels met de tweede 'puppy'cursus bezig. Van de eerste hebben wij een heel mooi certificaat ontvangen. Hij heeft goed zijn best gedaan (ik ook trouwens..)
De tweede cursus zit er ook bijna op en ik ben echt trots op hem. Afgezien van vanmorgen dan he, ik dacht even lekker met hem te wandelen en op een bepaald stuk mag hij altijd even los (niet bij de weg in de buurt natuurlijk) daar waar ik het veilig genoeg acht.
Helaas had hij vanmorgen de kolder in de kop....kwam vast door de sinterklaasdrukte op het schoolplein daarvoor. Hij sjeest er als een gek vandoor en luisteren ho maar. Ja, hij draait zich bij zijn naam keurig om, kijkt je aan en rent lekker verder de andere kant op. En ja, dat is dan wel richting de weg, dus je schreeuwt nog harder.....en dat helpt dus niet.
Het commando ZIT is uiteindelijk wel heilig bij hem, dus ging hij zitten, gelukkig. Toen gauw de riem om (en ja, ik weet het, dat moet eigenlijk niet want dan komt íe de volgende keer wellicht helemaal niet terug.....maar ik krijg de kriebels bij autoverkeer en honden).
Wel heel frappant dat íe daarna wel weer heeeeel goed luisterde. Toen waren de snoepjes in mijn jaszak ineens wel interessant genoeg om te doen wat ik vraag....en ja eerlijk is eerlijk hij kon niet verder dan de riem lang was natuurlijk en dat weet hij ook.
In tegenstelling tot wat ik van een aantal Shiba bezitters heb begrepen, dat Shiba geen knuffelbeesten zijn, is Kayo dit wel. Lang niet altijd, maar het is een echte mensenhond. Hij wil het liefst bij je in de buurt zijn en laat zich ook heerlijk knuffelen. Op schoot gaat hem net te ver, maar als jij voor hem door de knieen wil, dan laat hij zich heel graag knuffelen. Oke, niet door iedereen, maar wees eerlijk, dat wil jezelf ook niet.
Afgelopen week een prachtige Sesam Shiba tegengekomen, ook een reu. Kayo wilde wel spelen, maar daar dacht die andere hond even anders over. Oke, ik had gehoord dat Shiba reutjes niet altijd de beste vrienden zijn en graag altijd het baasje zijn, maar dat liet zich hier ook wel zien. Gelukkig hadden de beide hondeneigenaren er in dit geval geen moeite mee.
Soms moet je gewoon even krabben!!
| 
